Hadi... Al eline telefonu. Bas tuşlara. Ve koy kulağına...
Ne oldu ? Neyin var ? Nedir bu kederin ? açmadı değil mi kimse. Açamaz da zaten. Çünkü artık o ev boş...
Birazdan bir telefon gelir. Ağlamaklı bir sestir karşıdaki.Tek bir kelime söyler sana. "O artık yok"...

Sonra çıkarsın evden. Sevinir misin,üzülür müsün bilmem. Gelirsin açılmayan telefonun bulunduğu eve. Çalarsın kapıyı. "Çalma Kara kızım kapıyı. Açmaz kimse" der yan evdeki teyze. Ve ekler: "Hiç boşuna çalma. Gencecik bir çocuk vardı orada. Bu sabah ölü bulmuşlar."

Sonra ne olur ? Dizlerin titrer. Gözlerin tutamaz yaşlarını. "Keşke" dersin içinden...

"Keşke"...

Ama,boşuna!

Çünkü yoktur artık.Ne keşkeler fayda eder,nede sevmeler...

Mutlumusun şimdi ?

Hani artık bıkmıştın ya,olmuyordu ya,sevmemiştin... Sevememiştin ya... Benimle yapamamıştın ya?

Artık tamamen uzağım senden. Mutlu ol diye...

Ne sanıyorsun?

Öldüğümü mü ?

Eğer öyleyse Kara Kızım yanılıyorsun...

Çünkü ben bugün değil,senin beni bırakıp gittiğin gün öldüm...



Gün gelir unutulur sanıp unutamadıysan Dilinin ucunda kırıksa sözler Benim kadar özlediysen sende eğer Beni bıraktığın uçurumdan geri al...